پاک‌ستان

رساله تعداد زیادی از زائران پاکستانی و شبه قاره، با طی چندین هزار کیلومتر و در سخت‌ترین شرایط، خودشان را به مرزهای ایران می‌رسانند تا از آنجا به سمت کربلا راهی شوند. این زوار از مرز میرجاوه و بعد مرز ریمدان خودشان را به ایران می‌رسانند و این حضور در شرایط خیلی سختی اتفاق می‌افتد.

در سال‌های اول که این زائران برای حضور در اربعین به ایران می‌آمدند، میزبانی مناسبی از آنها صورت نمی‌گرفت، اما کم‌کم گروه‌های مردمی شکل گرفتند و برای آنها موکب برپا کردند. هم از نظر غذایی و هم از نظر پزشکی و رسیدگی به زوار اتفاق خوبی رقم خورد و این میزبانی به یک فرهنگ در سیستان و بلوچستان تبدیل شد. زوار هم با دیدن این استقبال‌ها به مرور بیشتر شدند و مردم هم به خوبی پای کار آمدند.

کتاب «پاک‌ستان» روایت چند سال زیست اهالی سیستان و بلوچستان با زوار پاکستانی اربعین و پذیرایی مردم استان از زائران اربعین است.

روایت‌های کتاب پاک‌ستان نوشته اعضای حلقه ترانک در حوزه هنری سیستان و بلوچستان است. مهم‌ترین ویژگی این روایت‌ها این است که به محله‌های فعال، افراد فعال و اتفاقات شاخصی که در این میزبانی رقم می‌خورد، می‌پردازد. همچنین این هجده روایت دارای سیری است که اگر کسی کتاب را مطالعه کند، هم متوجه اهمیت موضوع خواهد شد، هم از رویه میزبانی مطلع و خودش نسبت به این اتفاق مشتاق می‌شود.

بریده‌ای از کتاب پاک‌ستان

این روش و غذای من‌درآوردی منه. قضیه داره. به چند سال پیش برمی‌گرده. بهت که گفتم؛ از اون وضعیت آشپزخونه که شبیه هر چیزی بود جز آشپزخونه. گاز و دیگ هم زیاد نبود. ما بودیم و یک دیگ و یک گاز و بیست هزار زائر. اون روزا هیچ‌وقت یادم نمی‌ره. در عرض سه چهار ساعت، باید برای بیست هزار زائر غذا درست می‌کردم. منم یهو این فکر به سرم زد که همه مواد رو سرخ کنم و یک‌جا شیش کیسه برنج رو توی دیگ چپه کنم و همه رو یک‌جا با هم دم کنم. همه گفتن نکن، خراب می‌شه. دلم رو زدم به دریا و شروع کردم. نمی‌شد زائرا بی‌غذا بمونن که. باید سریع دیگ رو بعد از دم کشیدن پُرس پُرس خالی می‌کردیم تا باز دیگِ بعدی رو بار می‌ذاشتیم. تا ظهر با همین روش نزدیک پنجاه کیسه برنج رو برای زوّار آماده کردم! این‌قدر خوب از آب دراومد و طعمش خوب شده بود که بچه‌ها اسمش رو گذاشتن «اکرم‌پلو»!