«عایده»؛ مادری به رسم ام‌وهب

به گزارش روابط عمومی انتشارات سوره مهر به نقل از ایبنا، کتاب «عایده» زندگینامه‌ای است از عایده سرور که به‌تفصیل، از دوران کودکی تا زمان شهادت فرزندش، شهید علی اسماعیل، را روایت می‌کند. این روایت حاصل مصاحبه‌ها و گفت‌وگوهای طولانی نویسنده با مادر شهید است که پس از چندین نوبت بازنویسی، با دقت بالا و به زبان ساده، گویا و روان برای مخاطب تهیه شده است.

محبوبه‌سادات رضوی‌نیا، که پیش از این نیز آثاری در حوزه مقاومت و ادبیات پایداری به نگارش درآورده بود، این بار صدای عشق، ایثار و دلدادگی مادری لبنانی به فرزند شهیدش شده است. برای ثبت و ضبط خاطرات، نویسنده به لبنان سفر کرده و مصاحبه‌ها به زبان عربی انجام شده‌اند. پیاده‌سازی لهجه لبنانی بر عهده محمدجواد مهدی‌زاده بوده و در ادامه، عایده به مدت ۳۴ روز در شهر مشهد همراه نویسنده بوده تا روایت به شکل کامل تدوین شود.

این کتاب در ۱۴ فصل تدوین شده و با پاورقی‌های دقیق، اطلاعاتی در زمینه تاریخ، جغرافیا، شخصیت‌ها و سیاست لبنان در اختیار خواننده قرار می‌دهد. پایان کتاب نیز شامل وصیت‌نامه شهید و چند قطعه عکس است. اثر حاضر، با روایت زندگی عایده از دوران کودکی، ازدواج با یکی از اعضای حزب‌الله مقاومت، تا شهادت فرزندش، بازتابی از عقاید، باورها و دیدگاه‌های این مادر مقاوم لبنانی است.

مبارز کوچک؛ عایده
مادر عایده، به‌دلیل زندگی در بیروت، پایتخت لبنان، به‌تدریج سبک زندگی و ظاهرش تغییر کرد و مانند بسیاری از زنان آن منطقه، بی‌حجاب زندگی می‌کرد. عایده تنها زن سالمند همسایه، «ام‌رشید»، و مادربزرگش را با حجاب می‌دید؛ از همین‌رو، ذهنیتی نادرست در او شکل گرفته بود که حجاب تنها مختص زنان مسن و سالمند است. در ۹ سالگی، عایده میان این تضاد درونی که «آیا حجاب خوب است یا نه؟» و اصلاً «حجاب چیست و چرا باید رعایت شود؟» سرگردان بود. در نهایت، برای یافتن پاسخ پرسش‌هایش نزد ام‌رشید رفت؛ زنی سالمند و همسایه‌شان که نخستین کسی بود که او را با خدا آشنا کرد، وضو گرفتن و نماز خواندن را به او آموخت و از ارزش و اهمیت حجاب برایش گفت. عایده در همان سن تصمیم گرفت همچون ام‌رشید و مادربزرگش حجاب داشته باشد تا رضایت خدا را جلب کند. نخستین باری که نماز خواندن را آغاز کرد دفترچه راهنمای نماز و وضویی را که ام‌رشید به او داده بود در دست گرفت و به‌دقت، سوره‌ها و اذکار نماز را خط به خط از روی آن خواند.

زندگی عایده از همان کودکی با جنگ گره خورده بود. در سال ۱۳۶۱ (۱۹۸۲ میلادی)، اسرائیل به لبنان حمله کرد و تا نزدیکی بیروت پیشروی کرد. از همان سنین پایین، در دل او نفرتی عمیق نسبت به سربازان اسرائیلی شکل گرفت. او باور داشت که بیگانگانی بدون اجازه وارد کشورشان شده‌اند و سرزمین‌شان را با زور تصرف کرده‌اند. برخلاف مادرش که زنی نگران و محتاط بود، عایده روحیه‌ای نترس و مقاوم داشت؛ روحیه‌ای که از مادربزرگش به ارث برده بود. در قنوت نمازش، تنها برای آزادی سرزمینشان و نابودی دشمنان دعا می‌کرد و هیچ هراسی از این دعاها نداشت.

روزی که خانواده تصمیم گرفتند برای دیدن مادربزرگشان از بیروت به روستای کفرا بروند، در مسیر با پست‌های بازرسی اسرائیلی روبه‌رو شدند. سربازان، خودروها را متوقف می‌کردند، زنان و کودکان را ساعت‌ها در مسیر نگه می‌داشتند و مردان و جوانان را به چادرهای بازجویی می‌بردند. عایده که متوجه شد زمان زیادی در آنجا خواهند ماند، پشت یکی از مردان نمازگزار ایستاد و به نماز پرداخت. هنگامی‌که یک سرباز اسرائیلی با خشونت فریاد زد که اینجا نماز نخوانند، عایده دستان خود را در دعا بلند